Groen licht begint bij luisteren.
Psychologische veiligheid wordt vaak groot en abstract gemaakt, terwijl het in de praktijk juist zit in kleine momenten en menselijk gedrag. Daarom deel ik de komende tijd Portretten in groen licht: verhalen van professionals over hoe zij veiligheid, vertrouwen en ruimte ervaren in hun dagelijkse werk. Geen theorie, geen jargon. Gewoon hoe het er écht aan toe gaat.
In de dagelijkse hectiek van organisaties waar veiligheid en gezondheid geen bijzaak zijn, werkt Jojanneke als adviseur Veilig & Gezond Werken en preventiemedewerker bij Aafje. Een rol waarin regels, risico’s en procedures vaak de boventoon voeren. Juist daarom vindt zij het zo belangrijk om het over iets anders te hebben: vertrouwen, aandacht en menselijkheid.
Als je haar vraagt wat groen licht voor haar betekent, hoeft ze niet lang na te denken. Dat is het vertrouwen dat ze krijgt van collega’s en leidinggevenden. Het gevoel dat ze haar werk kan doen op een manier die bij haar past. En eerlijk is eerlijk: zelf spreekt ze liever over roze licht. Haar favoriete kleur. Zacht, warm en uitnodigend. Dat zegt genoeg toch? 😊
Voor Jojanneke zit psychologische veiligheid niet in grote woorden, maar in klein gedrag. Er zijn voor de ander. Luisteren. En, minstens zo belangrijk, later nog eens terugkomen op wat iemand heeft gedeeld. Daarmee laat je zien: ik heb je gehoord, en het doet ertoe.
In haar team ervaart ze hoe helpend het is als er ruimte is om alles te bespreken: successen, uitdagingen en leermomenten. Fouten mogen er zijn, twijfels ook. Maar vooral: jezelf mogen zijn. Dat is voor haar de basis van een veilige werkomgeving.
Haar tip aan collega’s en leidinggevenden is helder en tegelijk best lastig: luisteren met een hele grote L. Niet meteen adviseren, niet oplossen voordat iemand is uitgesproken. Alleen advies geven als erom gevraagd wordt. Soms is écht luisteren al genoeg.
Waar ze stiekem het meest trots op is? Dat collega’s haar opzoeken. Dat ze haar in vertrouwen nemen en haar laten weten dat ze dat waarderen. “Daar word ik verlegen van,” zegt ze, “maar het doet me ook goed.” Voor haar is dat het bewijs dat veiligheid voelbaar wordt in contact, niet in beleid.
Tot slot is ze duidelijk: wie iets wil met psychologische veiligheid (of groen licht, of roze licht) moet meer doen dan het benoemen. Het vraagt om ander gedrag. Aandacht. En beginnen bij jezelf. Want een veilige werkomgeving ontstaat niet vanzelf. Die maak je samen, elke dag opnieuw.
Reactie plaatsen
Reacties